လေရာင္ကပြဲ

လေရာင္ကပြဲ

လေရာင္ရယ္၊

စႏၵရားသံရယ္၊

အရူးႏွစ္ေယာက္ရယ္။

ထပ္ျဖည္႕ရရင္

သစ္ရြက္ေၾကြသံရယ္၊

ေျမာက္ျပန္ေလရယ္၊

စိတ္ျငိမ္ေဆးရယ္။

ခရီးေဝးၾကီးကိုု ေျခေထာက္နဲ႕သြားလုုိ႕ မျဖစ္ရင္

စိတ္နဲ႕သြားၾကတယ္။

အမွန္တရားဟာ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းပဲ အျမဲေရာက္လာတယ္။

ခ်စ္ျခင္းတရားဟာ တစ္လမ္းေမာင္းဆိုုတာ မသိဘဲ၊

လမ္းမွားဝင္လာမိတဲ႔အခါ

ထင္တာထက္ ေၾကကြဲရတာပါပဲ။

လေရာင္ကိုု ကြယ္ထားတဲ႔သစ္ရြက္ကိုု

ႏွလံုုးသားသက္သက္နဲ႕ ျပဳလုုပ္ၾကတယ္။

လေရာင္ကုုိ ခ်ိဳးေကာက္လိုုက္ရင္

ကုုမုုျဒာကိုု ဖြင္႔တဲ႔ေသာ႔ ျဖစ္သတဲ႔၊

ရည္ရြယ္ခ်က္ မယ္မယ္ရရ မရိွဘဲ၊

လေရာင္ကုုိ အျပီးသတ္ကြယ္လုုိက္မယ္႔

အနက္ေရာင္တိမ္တစ္အုုပ္ကိုု

ေကာင္းကင္ဆီလႊင္႔တင္တယ္။

ဒါဟာ ေနာက္ဆံုုးျဖစ္မွာပါလုုိ႕၊

လေရာင္လည္းသိ၊

ငါလည္းသိတယ္။

ေငးမိတဲ႔ လေရာင္နဲ႕ ေဝးကြာသြားဖုုိ႕

အနက္ေရာင္ တိမ္တစ္အုုပ္ရဲ႕

ပ်ံ႕ႏွံ႕အား အေရးၾကီးတာေပါ႔။

လေရာင္ဟာ စံပယ္ပန္းေပၚက်တယ္။

လေရာင္နဲ႕လင္းတဲ႔စံပယ္၊

လရိပ္နဲ႕ ေမွာင္တဲ႔စံပယ္၊

စံပယ္ပန္းတစ္ပြင္႔ဟာ

ႏွစ္ပြင္႔ျဖစ္သြားတယ္။

ခ်စ္ျခင္းတရားကိုုလည္း ဒီလိုုပဲႏွစ္ခုုခြဲထားလိုုက္ရမယ္။

လေရာင္ကပြဲမွာ

အျဖဴေရာင္ဝုုိင္ေလး ေႏြးသြားလုုိ႕

သြန္ပစ္လိုုက္ပါျပီ။

ကုုန္လြန္သြားတဲ႔လေရာင္သကၠရာဇ္မွာ

စႏၵရားသံအသစ္နဲ႕ ျဖတ္သန္းသြားရလိမ္႔မယ္။

ဥေပကၡာတရားဟာ

လူေပၚမွာ ထားရမွာမဟုုတ္ဘဲ၊
အျပဳအမူေပၚမွာ ထားရရိုုးမွန္ရင္

လေရာင္ရဲ႕လင္းျဖာမႈကုိ

ဥေပကၡာထားရမွာပါပဲ။

ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ

လေရာင္နဲ႕ေဆာက္ထားတဲ႔ အိမ္ကေလးကို

ျပန္လည္ျဖိဳဖ်က္ရမွာျဖစ္လုိ႕

အခ်ိန္ေတာ႔နည္းနည္းလိုုတယ္။

ရွင္သန္လုိစိတ္လည္း

နည္းနည္းလုိအပ္တာပါပဲ။          ။

Zephyr

ႏွင္းဆီပန္းမ်ား

ႏွင္းဆီပန္းမ်ား

အုုတ္ဂူတစ္ဂူဖံုုးလႊမ္းသြားေစတဲ႔ပန္းေတြေပါ႔။ ဒီပန္းေတြရဲ႕ ဘာသာစကားက အနက္ေရာင္မ်ားပါပဲ။ ျပန္မရႏိုုင္တဲ႔ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕အေဝးဆံုုးခရီးဟာ ဦးေခါင္းထဲမွာ ခဏခဏျဖစ္ေနတဲ႔စစ္ပြဲ။ ျငိမ္းခ်မ္းေရးမရႏုုိင္ဘူး။ စိတ္ထဲမွာ မၾကာမၾကာ ထထေတာက္ေနတဲ႔မီး၊ မီးေတာင္ရွင္တစ္ခုုရဲ႕ လႈပ္ရွားမႈမ်ိဳးနဲ႕ လႈပ္လႈပ္ႏိုုးေနတဲ႔ အိပ္မက္ဆိုုးမ်ားပါပဲ။ ေနေကာင္းသြားမွာပါဆိုုတဲ႔ စကားသံဟာ အိမ္မက္ထဲမွာေတာင္ အ ိမ္မက္ဆန္လြန္းေနတယ္။ ခ်မ္းသာတဲ႔အခါမွာ ပါမလာမယ္႔ ခ်စ္ခင္တဲ႔သူေတြနဲ႕  ဆင္းရဲတြင္းမွာ နည္းနည္းေလာက္ပိုျပီး အတူေနလုုိက္ဖုုိ႕ေကာင္းတယ္။

အမွတ္ရစရာေတြကိုု အမွတ္မရေတာ႔တဲ႔အထိ၊ စီးဆင္းေနတဲ႔ ေရေတြ ရပ္တန္႕သြားသလိုုျဖစ္စဥ္တစ္ခုုခုု၊ ထူးကဲဒီေရနဲ႕ ၾကိဳတင္သတိေပးခ်က္ေတြ၊ ေစာင္႔ဆုုိင္းရတဲ႔ ကားမွတ္တိုုင္ေတြ၊ ျပန္မလာတဲ႔ခရီးသြားဟာ ျပန္မလာေတာ႔ဘူးဆိုုတာ သူကိုုယ္တုုိင္ သိမသြားႏုုိင္ခဲ႔ပါဘူး။

ဒဏ္ရာရေန႕စြဲမ်ား .. တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္။ ေခါင္းထဲကထုုတ္ထားလုုိက္၊ စိတ္ထဲမွာေရာက္လာလိုုက္။ ခဏမစဲျပသေနတဲ႔ အလြမ္းဇာတ္။ omega မေသသ၍ alpha က date ေတြ reset လုုပ္လုုိ႕ရတယ္ဆိုုတဲ႔ edge of tomorrow ဇာတ္ကားဆန္ဆန္။ အလြမ္းဟာ ျမိဳ႕ပတ္ရထားလိုု ၊ တစ္ရက္ျပီးတစ္ရက္ ျမိဳ႕ထဲကမထြက္ႏုုိင္ဘူး။ တစ္ပတ္ျပီးတစ္ပတ္ မျမင္ရတဲ႔ၾကိဳးေတြနဲ႕ ရစ္ခ်ည္ပတ္ထံုုးေနလိုုက္တာ။ 

မငိုုေပမယ္႔ မျမင္ရတဲ႔ မ်က္ရည္ေတြဟာ ေသြးထဲမွာ လြန္းထိုးသြားလာေနၾကတယ္။ အခ်ိန္နာရီေတြရဲ႕ရုုတ္တရတ္ အဓိပၺာယ္မဲ႔သြားမႈဟာ ဘယ္လိုုမွ ျပန္တုုိက္ထားလိုုက္လိုု႕ မရေတာ႔ဘူး။ ေသေလာက္ေသာ ျပတ္ရွဒဏ္ရာမ်ားဟာ စိတ္ရဲ႕အႏွံအျပားမွာ ထင္ရွားတဲ႔ျဖစ္ပ်က္။

အိပ္စက္ခ်ိန္မ်ားဟာ ေတာင္ပံေပါက္ျပီး ပ်ံသန္းသြားၾက။ ဆိုုးရြားကိုုက္ျခစ္တတ္တဲ႔ rodents ေတြဟာ တပ္နဲ႕ခ်ီျပီး စိတ္ကိုုကိုုက္ေန၊ျခစ္ေန၊ တူးထုုတ္ေနၾက။

ဘယ္ေတာ႔မွ မရင္႔က်က္လာတဲ႔ ေနာင္တတရားရဲ႕ မနက္ျဖန္၊ အျမင္႔မပ်ံေတာ႔တဲ႔ငွက္မ်ား။ တံခါးေပါက္တုုိင္းဟာ အႏၱရာယ္အမွတ္အသားနဲ႕ ဦးေခါင္းခြံကိုု လက္ဖ်ံႏွစ္ေခ်ာင္းခတ္ထားလုုိက္ျပီ။ ထပ္မံသြားစရာမရိွေတာ႔တဲ႔ဘဝရဲ႕အပိတ္။ ျငိမ္ျငိမ္ေလးရပ္ေနလုိက္ဖုုိ႕ပါပဲ။

ဆြံ႕အသြားတဲ႔ေတးသံ၊ ကြဲေၾကသြားတဲ႔ေရအိုုးမ်ားနဲ႕အတူ၊ အသံဝင္သြားတဲ႔ ဥၾသေတြ၊ ေႏြဦးရဲ႕ ဆယ္႔ႏွစ္လရာသီျပန္႕ၾကဲသြားမႈဟာ ဝိဉာဥ္ႏႈတ္အခင္းအက်င္းဆန္လြန္းခဲ႔တာေပါ႔။ ေၾကြက်သြားတဲ႔သစ္ရြက္ေတြဟာေဝးလံခရီးကို ႏွင္ၾကရဦးမွာပဲမဟုတ္လား။

ေကာင္းစြာသြားႏွင္႔ပါ .....။                       ။


Regards,
Z

သူဟာ တစ္ခုမွမပ်က္ကြက္ခဲ႔ဘူး။ မနက္ခင္းေကာ္ဖီကေန ညစာအထိ။ ရည္းစားကိုေပးမယ္႔ စံပယ္ပန္းကေန အသည္းကြဲခ်ိန္နားေထာင္ဖုိ႕ စီဒီဓာတ္ျပားဖုိးအထိ။ တစ္ခုမွမပ်က္ကြက္ခဲ႔ဘူး။ 

သတိရပါတယ္ေမေမ။

ေလလြင္႔ေဝးလံ

ေလလြင္႔ေဝးလံ

ဒဏ္ရာႏွစ္မ်ိဳး၊

တစ္မ်ိဳးက မေသ၊

တစ္မ်ိဳးက ေသ။

အခ်စ္ႏွစ္မ်ိဳး၊

တစ္မ်ိဳးက ရက္လြန္ေန႕စြဲပါ၊

တစ္မ်ိုဳးက ထာဝရ။

အိမ္မက္ႏွစ္မ်ိဳး၊

တစ္မ်ိဳးက လင္းလက္၊

တစ္မ်ိဳးက မႈန္ေဝ။

ခရီးကႏွစ္မ်ိဳး၊

ျပန္လမ္းရိွ၊

ျပန္လမ္းမဲ႔။

ေသျခင္းကႏွစ္မ်ိဳး၊

ျပံဳးေသ

မဲ႔ေသ။

နာက်င္တာေတြကိုု

စကၠဴေလွေလးေခါက္ျပီး၊

ေမွ်ာလိုုက္တာ ......

အေမ႔အုုတ္ဂူဆီေရာက္ပါ႔မလား။               ။

Zephyr

Mum, it had been six years.

We still get your love and kindness.

R.I.P

အနက္ရုုပ္ကိုုေကာက္ကိုုင္လိုက္တယ္။

အနက္ရုုပ္ကိုုေကာက္ကိုုင္လိုက္တယ္။

------------------------------------------------

မေန႕ည စစ္တုုရင္ျပန္ကစားၾကေတာ႔ ငါအရုုပ္အျဖဴ။

တစ္ဘဝလံုုး အရုုပ္အျဖဴနဲ႕ပဲ ငါတုုိက္ခိုုက္တယ္။

ဘယ္ေတာ႔မွ အလံမလဲတဲ႔ျမင္းသည္ေတာ္။

မာေရေက်ာေရ ရဲတုုိက္ၾကီး။

ဘယ္ဘက္မွာ ငါ႔ျမင္းကိုု ဗဟိုုေလးကြက္ကိုု အုုပ္ထားမယ္။

အျမဲဒီလိုုပဲ။

ငါက အျမဲဒီလိုုပဲ။

ငါက အျမဲဒီလိုုပဲ။

ေနာက္ဆံုုးမွာ

ငါ႔မွာ အျမဲ လြတ္ကြ်တ္ ပြန္းတစ္ေကာင္ရိွတယ္။

ေနာက္ဆံုုးမွာ

အျမဲတမ္း တစ္ကြက္သာေနတဲ႔ အေျခအေနေကာင္းအရုုပ္ရိွတယ္။

အေၾကာင္းေကာင္းတစ္ခုုရိွတယ္။

ဟိတလိုု႕ေခၚတဲ႔တစ္ခုုေပါ႔။

အနက္ေရာင္မယူခ်င္ဘူး။

ေစာင္႔ဆုုိင္းျခင္းဟာ ပ်င္းရိစရာ။

ေစာင္႔ဆုုိင္းျခင္းဟာ ပ်င္းရိစရာ။

ေစာင္႔ဆုုိင္းျခင္းဟာ ပ်င္းရိစရာ။

အျမဲတစ္လွည္႕ေနာက္က်ေနရတာ ပ်င္းစရာ။

ႏိုင္မွာေသခ်ာရင္

ကစားရုုပ္ေတြအားလံုုးလဲပစ္ႏုုိင္တယ္။

မေသခ်ာမႈေတြနဲ႕

အလဲအထပ္လုုပ္ၾကတဲ႔ ေခတ္ထဲမွာ

ငါ႔အကြက္ေတြ အံမဝင္ဘူး။

ေလာကမွာ

တစ္ခ်ိဳ႕အရက္ခြက္ကိုု ေကာက္ကိုုင္လုုိက္သလိုု

အနက္ရုုပ္ကိုုေကာက္ကိုုင္လုုိက္တယ္။

e4-c5

ခုခံေနရတာပဲ။

ေလာကဓံအျဖဴ

လူ အနက္

ဂလဲ႔တစ္ကြက္နာေနတယ္။

အခ်ိန္အသာစီးမရဘူး။

နည္းနည္းခက္ေနတယ္။

နည္းနည္းခက္ေနတယ္။

နည္းနည္းခက္ေနတယ္။

အနက္ရုုပ္ကိုုေကာက္ကိုုင္လိုုက္တယ္။

အနက္ရုုပ္ကိုု ေကာက္ကိုုင္လုုိက္တယ္။

ဟင္းလင္းပြင္႔ ဘိေရွာ႔ပ္လိုုင္းတစ္ခုုလုုိခ်င္တယ္။

....

လြတ္ကြ်တ္ပြန္းတစ္ေကာင္လုုိခ်င္တယ္။

သေရပြဲေတာ႔ မလိုုခ်င္ဘူး။             ။

Zephyr

ခရီးသြားရင္း၊ အျမည္းစားရင္း

ခရီးသြားရင္း၊ အျမည္းစားရင္း

သိပ္အေဝးၾကီးသြားေတာ႔လည္း
ေျခေညာင္းတယ္။
ရပ္ေနျပန္ေတာ႔လည္း
ျပတ္က်န္ခဲ႔သလုုိလုုိပဲ။

လက္ခုုပ္သံေၾကာင္႔ ေျပးတဲ႔ ခ်န္ပီယံလည္း
လက္ခုုပ္သံနဲ႕အတူ ျပီးဆံုုးသြားျပီ။

အေဝးမွာ
အေဝးပဲရိွတယ္။
အဲဒီအထိ သြားမွာလား။


ျပန္ၾကည္႕ေတာ႔
အရိပ္ဟာ
အတိတ္မွာ က်န္ေနခဲ႔သလိုုလိုုနဲ႕
ဖိနပ္ေပါက္ေနတာပါလား။

ငါကယ္မွျဖစ္မယ္႔အရာ
တစ္ခုုမွမရိွေသးတဲ႔အတြက္
ေက်နပ္ပါတယ္။

စစ္ေသြးလည္းမၾကြခဲ႔သလိုု
ေရဒီယုုိသတၱိလည္းမၾကြခဲ႔ပါဘူး။

အိမ္မက္ထဲက ျခေသၤ႔ေတြ၊
အိမ္မက္ထဲက အံဆြဲထဲမွာ၊
ညပ္က်န္ရစ္ခဲ႔တာ။

ပန္းပြင္႔ေတြဟာ
ေကာင္းကင္မွာ ပြင္႔ေတာ႔
ၾကယ္ေတြအမွတ္နဲ႕
ေငးရျပန္တာပါပဲ။             ။

Zephyr

ငါတုိ႕ေခတ္

ငါတုိ႕ေခတ္
========
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ရင္း
လူသတ္တယ္။
ေခတ္ၾကီးက
ေပ်ာ္မယ္ဆိုရင္ ေပ်ာ္စရာၾကီး၊
သူ႕အေမကေျပာတယ္။
ကေလးက လူရမ္းကားမဟုတ္ဘူးတဲ႔။
ေအးဆို။

Zephyr

လမ္းခုုလတ္

လမ္းခုုလတ္

ေတာ္လွန္ေရးမွာ တစ္ခ်ိဳ႕ကအသက္စေတးတယ္။
ခင္ဗ်ားက လက္တစ္ေခ်ာင္း ပ်က္သြားတယ္။
ကဗ်ာေရးလိုု႕ လက္ကိုု တူနဲ႕ေခါက္တယ္။
တစ္ပါဒတစ္ခ်က္ႏႈန္းလည္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မယ္။
ဒါေပမယ္႔ သမုုိင္းက ခင္ဗ်ားကိုု သိတယ္။
ခ်န္မထားဘူး။

ခင္ဗ်ားက ကဗ်ာကိုုေရးတယ္။
ကဗ်ာက သမုုိင္းကိုုေရးတယ္။
သမုုိင္းက ေသသြားတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကိုု မေမ႔ဘူး။
ႏုိင္ငံေရးသမား အစုုတ္အျပတ္ေတြနဲ႕
အာဏာရွင္စံနစ္သာ က်ဆံုုးမယ္။
ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ ျခေသၤ႕ႏွလံုုးသားဟာ
အလံမလဲဘူး။

ေက်ာင္းသားဟာ ေခတ္အဆက္ဆက္
မတရားမႈကိုုေတာ္လွန္တယ္။
သမုုိင္းတာဝန္ကိုုခြဲယူတယ္။
ေက်ာင္းသားဟာ မေၾကာက္ဘူး။
မုုိးေပၚေထာင္မပစ္တဲ႔က်ည္ဆံဆီ
ေျပးဝင္သြားတယ္။

ေထာင္ေစာင္႔ေတြ ရိုုက္မယ္႔တုုတ္ဆီ
ေျပးဝင္သြားတယ္။
အႏုုပညာသစ္ဆီေျပးဝင္တယ္။
တစ္ေယာက္ခ်င္းပစ္ခ်ေနတဲ႔
ေဒါင္းအလံကိုုင္လက္ေတြဆီ ေျပးဝင္တယ္။
ေခြးေသဝက္ေသေပါ႔။
ေျပးေျပးဝင္တယ္။

ခင္ဗ်ားဟာ
တစ္ခ်ိန္က ေက်ာင္းသားေတြလိုု
ခ်စ္တဲ႔ေက်ာင္းကိုုစြန္႕ခြာျပီး
ရက္စက္တဲ႔ေက်ာင္းမွာ
စာဆက္သင္ၾကတယ္။

မေကာင္းတဲ႔ေခတ္ၾကီးမွာ
ခင္ဗ်ားတိုု႕က စံပယ္ပင္စိုုက္တယ္။
က်ေနာ္တုုိ႕က ရနံ႕ကိုုရွဴရိွဳက္တယ္။

တစ္ခါတစ္ေလ အားနာၾကတယ္။
အႏုုပညာကိုု၊
ခင္ဗ်ားတိုု႕ကိုု၊
ေဒါင္းအလံကိုု
အားနာၾကတယ္။          ။

Zephyr

(ဘဂ်ီး တာရာမင္းေဝ ... ေကာင္းရာသုုဂတိလားေရာက္ပါေစ)