ေႏြရာသီကိုပန္ဆင္ေသာ ဥၾသသည္ သာယာညင္းသြဲ႕ ငိုေလ၏

ေႏြရာသီကိုပန္ဆင္ေသာ ဥၾသသည္ သာယာညင္းသြဲ႕ ငိုေလ၏

မီးခိုးေရာင္ကိုယ္စားျပဳမႈေတြနဲ႕ တုိက္စားလြန္းေသာတရား
ပ်စ္ခဲေဆးသားတိမ္တိုက္ထဲကပ္ေနတဲ႔ ပ်ံမရတဲ႔ငွက္မ်ား
ေျခေထာက္မပါတဲ႔ျမစ္ကမ္းနပါးမွာေတာ႔ ေသြးေအးစိတ္သတ္သမား
ဒဏ္ရာသည္းေနသူအတြက္ ေျခသံေလးတစ္ခုဟာလည္း စိုးရြံ႕ထိတ္လန္႕စရာ။

အက်အရွံဳးအေျမာက္အျမားနဲ႕ ေနာက္ဆံုး အလံက်ိဳးပဲ႔မႈ
အနက္ရိွဳင္းဆံုး ေသြးစက္အေငြ႕ပ်ံခ်ိန္ထိ ခုခံထားတဲ႔ ခံတပ္ေလးထဲ
ရုပ္ဆင္းပ်က္ ျပိဳကြဲမႈက တစစီ ……….။

ေဆာင္းေခၚေတး တေၾကာ္ေၾကာ္နဲ႕
မေန႕ညအထိ ေမွ်ာ္ခဲ႔ေသးတယ္။
နစ္သြားတဲ႔ရြက္တိုင္မွ ခရမ္းျပာ(ပင္လယ္)ၾကမ္းျပင္ထိ၊
လြမ္းဆြတ္ျခင္းဟာ ငုပ္မိသဲတုိင္။

မွားယြင္းတဲ႔ယံုၾကည္မႈဟာ လက္ေခ်ာ္သြားတဲ႔ တက္တူးလို
ေသရာပါရယ္စရာနဲ႕၊
ျမန္ႏႈန္းျမင္႔ရူးသြပ္ျခင္းေတြ ေျပးထြက္သြားပံုကေတာ႔
အရူးတပိုင္းဆန္လြန္းေနရဲ႕၊
ရပ္မရတဲ႔ေျခေထာက္မ်ားနဲ႕ နင္းျဖတ္ရမယ္႔ ဆူးလမ္းေတြက
တနံတလ်ား …… အလိုက္အလ်ားသင္႔မိခဲ႔တဲ႔ရင္ခြင္ အမွားမွာ
ေနာင္တရြက္ေဟာင္း တေၾကြေၾကြ။ ။

Notes:

I wrote this poem with regret.

I didn't use my pen name as well. My mind is shrinking to become a blackhole. See you again in the next big bang.

Regards,

The Gardener

က်ေပ်ာက္သြားတဲ႔ျမစ္။

က်ေပ်ာက္သြားတဲ႔ျမစ္။

ျပန္မလာေတာ႔ဘူးဆိုတာသိရင္

ျမစ္ဖ်ားခံေနဖို႕

စိတ္ေတြကို

ေအးခဲေသာေဒသဆီ

ပို႕လႊတ္ခဲ႔မိမွာမဟုတ္ဘူး။

အလြမ္းေယာင္ေဆာင္ထားတဲ႔ ေၾကကြဲမႈဟာ

နာက်င္မႈ အျဖစ္အေရာင္ေျပာင္းစျပဳလာ၊

ေတာင္တန္းေဒသ၊

ႏွင္းမကြဲမီ အသည္းကြဲသြားေသာနံနက္ခင္းမ်ားႏွင္႔အတူ

ရိုးရိုးေလးအသည္းကြဲေနရ၊ မီးလင္းဖုိေလးအနီး၊

မီးခိုးေငြ႕မ်ားႏွင္႔အတူ လြင္႔ေမ်ာညင္သာ၊

ဘ၀ဟာ လံုး၀န္းတဲ႔ေက်ာက္စရစ္ေလးတစ္လံုးလုိ

ေလာကဓံအားျဖင္႔ ေခ်ာမြတ္နာက်င္ခဲ႔ရ။

စိတ္မွာ ဆူးစူးေနတဲ႔ ဒဏ္ရာကို ဘယ္လို ကုသရမွန္းမသိ။

ၾကံရာမရ၊ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ထြင္လုိက္ရတယ္။

အျဖဴေရာင္ကုိ တစ္စစီခြဲျပီး

အနက္လည္းပါတယ္ဆိုေတာ႔

ဒီဘ၀ ဒီမွ်ေပါ႔ကြယ္၊

ျငိမ္ျငိမ္ေလး အသည္းကြဲေနရတာထက္
ရင္ကြဲနာက် ေလခြ်န္ေနတဲ႔ေကာင္က

ပိုအေျပာအဆုိခံရတတ္တယ္။

ဂရုတစ္စုိက္ သံုးစြဲပါ။

သင္ရခဲ႔ေသာ သံုးဆယ္႔တစ္ဘံု ေဆးလိပ္တုိ။

ျပံဳးပါ။

ျပံဳးႏုိင္သေလာက္။

မပစ္မယ္႔ေလးကို အားနဲ႕တင္ေနသလို

ျပံဳး လိုက္ ပါ။

ၾကယ္ေတြကို

တစ္ညတစ္လံုးခူးထားလုိက္၊

ၾကယ္ေတြကို

တစ္ညတစ္လံုး ေကာက္ထားလုိက္၊

လြမ္းတဲ႔အခါ

သူ႕အိမ္ေခါင္မုိးေပၚ

ၾကယ္ေတြပစ္တင္ျပီး ေပ်ာ္ရ။

ေကာသြားတဲ႔ျမစ္လို

မလင္းေတာ႔တဲ႔ၾကယ္ဟာ

တန္ဖိုးက်လြယ္တယ္။ ။

Z

အေဖမ်ားေန႕ကဗ်ာဆိုပါေတာ႔အေဖ။

အေဖမ်ားေန႕ကဗ်ာဆိုပါေတာ႔အေဖ။

မိသားစုေတြဟာ ရွည္လ်ားတဲ႔ခရီးတစ္ခုေပါ႔ အေဖ။

ဆူးပင္ေတြညိေနတဲ႔လွညး္ကို အေဖေမာင္းတယ္။

ႏြံ႕ထဲဆင္းျပီး လွည္းကိုတြန္းတယ္။

ေရစီးၾကမ္းလည္း ေဖာင္ကိုဆန္တက္တယ္။

ဒါေတြဟာ အေဖ႔အလုပ္ေပါ႔။

အေဖက ႏိုက္ဘြဲ႕ကိုမယူဘူး။

လက္မထိပ္မွာ အပ္ရာမရိွဘူး။

လုပ္စရာရိွတာလုပ္ေနတဲ႔

သာမန္အေဖတစ္ေယာက္၊

ရြက္အုပ္သီး သူရဲေကာင္းေပါ႔။

မိုးလင္းမိုးခ်ဳပ္အလုပ္လုပ္ေတာ႔

အေဖရတာက

သားသမီးအမုန္းေပါ႔။

အေဖကညည္းညဴတတ္သူမဟုတ္ဘူး။

ဖ်ားနာတတ္သူမဟုတ္ဘူး။

ေန႕တုိင္း ပါတိတ္ေရာင္းေနရင္း

ေစ်းဆိုင္က်ဥ္းက်ဥ္းမွာ

သြပ္မုိးနိမ္႔နိမ္႔မွာ

တစ္ဆိုင္လုံးဖြျပီး

ဘာမွ၀ယ္မသြားတဲ႔သူေတြနဲ႕

ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေရာင္း၀ယ္ေနတတ္သူ။

အေဖက မနက္ ေစ်းမဖြင္႔ခင္

ဘုရားေက်ာင္းတက္ေလ႔ရိွေတာ႔

သားေတြက

သူေတာ္ေဂါင္းဂ်ီးလို႕ ရြဲ႕တယ္။

အေဖ၀ယ္လာတဲ႔မုန္႕ေတြစားျပီး၊

အေဖ႔လြယ္အိတ္ထဲက လုိသေလာက္မုန္႕ဖုိး ႏိႈက္ယူခြင္႔ရိွတာေတာ႔

ေပ်ာ္ခဲ႔တယ္။

အေဖက

သားသမီးရိွလာေတာ႔

အရက္နဲ႕ေဆးလိပ္ျဖတ္တယ္။

စီးပြားေကာင္းလာေတာ႔၊

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းကို အဆက္ျဖတ္တယ္။

အေဖဘ၀က သံုးပံုတစ္ပံုပဲ

က်န္တဲ႔သံုးပံုႏွစ္ပံုက

မိသားစုေဆာင္းခိုတဲ႔ ခရုခြံ။

ကြ်န္ေတာ္ ကိုးတန္းႏွစ္မွာ

စီးပြားက်လာေတာ႔

အေဖအိမ္မွာရိွလာတယ္။

ေက်ာင္းလုိက္ပို႕တယ္။

လိုက္ၾကိဳတယ္။

သား သမီးေတြကို

အေဖခ်စ္ပါလားလို႕

ကိုးတန္းမွပဲသိတယ္။

အေဖမစားတဲ႔ညစာေတြဟာ

မ်ားသထက္မ်ားလာတယ္။

စီးပြားပ်က္ခ်င္ေတာ႔

ဘာလုပ္လုပ္ရွံဳးတယ္။

ဥစားၾကက္လည္းေမြးတယ္။

ရွံဳးတယ္။

ဆီလုပ္ငန္းလည္းလုပ္ဖူးတယ္။

ရွံဳးတယ္။

အေဖက

ျမန္မာျပည္က

အရွံဳးသမားတစ္ေယာက္အျဖစ္

ထြက္ခြာသြားတယ္။

တတိယႏိုင္ငံတစ္ခုထက္

နည္းနည္းေလးသာတဲ႔ႏိုင္ငံမွာ

အေဖအလုပ္လုပ္တယ္။

ဒီအရြယ္မွာ အျပင္ထြက္အလုပ္လုပ္တာ အေဖပဲရိွတယ္။

အသက္ ၄၀ ေက်ာ္မွာမွ

ဘ၀ကိုစတယ္ဆိုတာ

အေဖ႔ဘ၀ပဲ။

သုညကျပန္စရတယ္။

ေလာကဓံေျခသာေနတဲ႔ႏွစ္မ်ားက

၉၉ ကစတယ္။

ဒီလိုနဲ႕

မိဘဆံုး။

သားေတြဘြဲ႕ရကုန္၊

မိန္းမလည္းဆံုးသြား၊

အေဖဟာ

ဘာအတြက္မွန္းမသိ

အလုပ္လုပ္ေနသူျဖစ္လာ။

အေဖ႔ဘ၀ဟာ

ဘယ္လိုေတြးၾကည္႕ေတြးၾကည္႕

အရင္းေတာင္မရဘူး။

အေဖဟာ

အလွဴအတန္းရက္ေရာ၊

အေပါင္းအသင္းခင္၊

လက္ဖြာ၊

ဘုရားတရားၾကည္ညိဳ၊

ေရဒီယုိနားေထာင္ေလ႔ရိွ၊

မိန္းမကို အေတာ္ေလးခ်စ္ခင္၊

သားမ်ားနဲ႕ စကားၾကာၾကာေျပာရင္မတည္႕၊

အသက္ၾကီးေပမယ္႔

ထင္သေလာက္မပ်က္စီးေသးတဲ႔ အဖိုးအိုေလးေပါ႔။

အေဖက

အခုအထိ က်မ္းစာေလးတစ္အုပ္ကို အထပ္ထပ္ဖတ္တုန္း၊

သူ႕ဘ၀မွာဖတ္ခဲ႔တဲ႕႔စာအုပ္အနည္းငယ္က အေၾကာင္းေတြနဲ႕

ၾကံဳခဲ႔တဲ႔ေလာကကို တုိက္ဆိုင္ၾကည္႕ေနတုန္း။

ငယ္ငယ္က

အေဖဖတ္ခိုင္းတာ

ေယာနသံစင္ေရာ္၊

ပါပီလြန္ႏွင္႔ဗင္ကို

နႏၶာသိန္းဇံ

ကြ်န္ေတာ္ဖတ္ျဖစ္တာက

တရုတ္သိုင္း၀တၳဳ။

(ေျခာက္အုပ္တြဲကေန၊ ဆယ္႔ႏွစ္အုပ္တြဲကို ႏွစ္ရက္အတြင္းျပီးေအာင္ဖတ္တယ္။)

အေဖအနားမွာမရိွေတာ႔

သားသိသင္႔တာေတြသိဖို႕

ဦးသန္႕အေၾကာင္းဖတ္၊

သက္လံု (သားငယ္ရြယ္လူးသိေစဦး)

ေဒါက္တာမတင္၀င္း (ေအာင္ျမင္ျခင္း၊ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊မိသားစုဘ၀) ဖတ္ဆိုေတာ႔

အေဖစိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ဖတ္တယ္။

အဲဒီတုန္းက တကယ္ၾကိဳက္တာက

ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကစာအုပ္ေတြ။

လတိုင္းအေဖ႔ဆီကို စာေတြေရးတဲ႔အခါ

က်မ္းစာ၊ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကစာနဲ႕

ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ ေမာ္ဒန္ကဗ်ာေတြပါတယ္။

အေဖက ကြ်န္ေတာ္႔ရဲ႕ပရိသတ္

နားမလည္ဘဲေကာင္းတယ္ဆိုတဲ႔သူ။

ဒီႏွစ္

အေဖမ်ားေန႕မွာ

အေဖ႔ကိုဖုန္းဆက္ေတာ႔

အေဖေပ်ာ္ေနတယ္။

ဘ၀ဟာ so far so good ဆိုလား၊

ကမၼသကာဆိုလား၊

အေဖ႔ရယ္သံထဲထိုးထုိးေထာင္ေထာင္ဒႆနေတြပါေနတယ္။

နည္းနည္းေတာ႔ေနာက္က်သြားတယ္အေဖ

အခုသားအသက္ ၂၉

အေဖ႔ကို ေက်းဇူးတင္ဖုိ႕

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ေကာက္ခါငင္ခါေရးမွ

မ်က္ရည္စို႕ခ်င္သလိုလိုျဖစ္ေနမိ၊

Thanks Dad,

May God Bless You 4ever +1 day.

With Love,

Your younger son,

Zephyr

Notes: Question of the day.

ခင္ဗ်ားရဲ႕

ရြက္အုပ္သီးသူရဲေကာင္းကိုေရာ

ခင္ဗ်ားတို႕ ေမ႔ထားတုန္းပဲလားဗ်ာ .................။ ။

ကဗ်ာ

ကဗ်ာ

အႏုျမဴဗံုးၾကဲတုန္းကလည္း သူမေသဘူး။

နာဂစ္မွာလည္း သူမပါသြားဘူး။

ေစ်းကြက္စီးပြားေရးမွာ

ေရာင္းမစြံတာကလြဲရင္

ကဗ်ာဟာ

မာျခင္းအဆင္႔ ၁၁။

Zephyr

ဖမ္းဆီးသူ

ဖမ္းဆီးသူ

သူ၊

အာရံုေတြကိုမဖမ္းဆီး၊

ရန္သူေတြကို မဖမ္းဆီး၊

သူ႕စိတ္ကိုသာ ရပ္ေနေစသူ။ ။

Zephyr

ေရာဂါ

ေရာဂါ

သူလိုကိုယ္လို

အထီးက်န္တတ္ရင္ကို

ေသေပ်ာ္ပါျပီ။ ။

Zephyr

ဓာတ္ရွင္

ဓာတ္ရွင္

တစ္ဖက္သတ္စကားမ်ား သပ္သပ္ရိွေလေတာ႔သည္တကား၊ ထုိးဇာတ္ဆင္၊ မ်က္ရည္မ်ားက်ခန္း၊မၾကာမတင္ ေမ႔ေမ႔မွာႏွလံုးေရာဂါအခ်ိန္မီရရိွ၊ ႏွမလက္ေလွ်ာ႔ေျဖေလ်ာ႔ေခြ၊ မၾကာမီ ဘ၀အတြက္အာမခံခ်က္ရိွသည္ဟုယူဆ ထုိေယာက်ာ္းအျပံဳးကို ပိုစတာတစ္ခုတြင္ျမင္ဖူးသလိုလုိရိွ၊ လိပ္ေခါင္းေရာဂါမွအခ်ိန္မီသက္သာလာသူလုိလုိ အသံေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ေလးျဖင္႔ ႏႈတ္ဆက္သြား ...ျပီးပါျပီ။

တစ္ခ်က္ခ်င္းရိုက္ထုတ္ပစ္လုိက္၊ ခ်န္ပီယံေတြေရာ၊ အရွံဳးသမားေတြပါရိုက္တဲ႔ Callaway။ လြမ္းဆြတ္ျခင္းဟာ Callaway။ သင္ထင္တာထက္ နည္းနည္းပိုရွည္သတဲ႔။ ေဂါ႔ဖ္သီးတစ္လံုးလိုပါပဲ ထိခ်က္ျပင္းျပင္းနဲ႕ သဲက်င္းထဲက်သြားတာ၊ ေဂါ႔ဖ္သီးဟာ ငါ႔ဘ၀အမွတ္အသားထုိးထားတဲ႔ ငါ႔ဘ၀ အငယ္စားေလးပါပဲ။ သဲက်င္းဟာ ငါ႔ဘ၀အမည္ထိုးထားတဲ႔ ငါ႔ဘ၀ အေသးစားေလးတစ္ခုပါပဲ။ ရုိက္ခ်က္ဟာ ငါ႔ဘ၀အမည္ထိုးထားတဲ႔ လုပ္ၾကံခံရမႈေသးေသးေလးပါပဲ။ Callaway.... ေဂါ႔ဖ္အိတ္မွာေရႊျခည္ထိုးထားပါတယ္။ မင္းနာမည္ Callaway။ လြယ္ပိုးပါတယ္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကို သဲက်င္းထဲထိ ရိုက္ထုတ္ပါတယ္။ Callaway။ ႏႈတ္ဆက္အနမ္း အျဖစ္ ဒရိုင္ဘာတုတ္ကိုထုတ္လိုက္ပါတယ္။ Callaway။ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ကို တည္႕မတ္စြာထားျပီး ရိုက္ပစ္လုိက္ပါတယ္။ ခါးအနည္းငယ္ေစာင္းမိ။ သိပ္ခ်စ္ခဲ႔ပါတယ္လမ္းေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ သဲက်င္းဆီသို႕ ေဂါ႔ဖ္သီးအမည္ခံ အေသးစားနက္ရွိဳင္းဒဏ္ရာတစ္ခု၀ဲပ်ံလ်က္။

ဗာဟီရတစ္ခုလိုတြင္တြင္ျပဳမူပါတယ္။ လြမ္းဆြတ္ျခင္းေတြဖဲႏိုင္လာတဲ႔ေန႕၊ တကယ္႔ကို ဂနာမျငိမ္ေအာင္ျဖစ္ရပါတယ္။ လြမ္းလို႕မ်ားေသသြားမလားပူပန္ရတဲ႔အထိ၊ ေဆးရံုမွာ တံုကင္ၾကိဳယူထားပါတယ္။ အခ်စ္ေရ ..အခ်စ္ရဲ႕ အလြမ္း ဒက္ဆီဘဲလ္ ျမင္႔ျမင္႔ သီခ်င္းရင္႔ရင္႔ျဖင္႔သာ ဘ၀ကိုေလွ်ာ္ဖြတ္ပါတယ္၊ ကဗီြးရြက္ေတြလို ေနေရာင္လည္းမသက္သာ၊ေၾကြက်လည္းေျမလႊာျပဳန္းတီး၊ ေနမထူးေသမထူး ပါရမီရင္႔စြာ အသံုးမက်ျဖစ္ေနရ၊ ခ်ိဳင္းေထာက္မပါတဲ႔ ဒုကၡိတဟာ အသည္းကြဲသမားဆိုလား ။ အခ်စ္ဟာ ေနမရင္႔မီ ရူးသြားတဲ႔ ၀ီရိယလြန္ကဲတဲ႔ ေခြးရူးတစ္ေကာင္မွ်။

ဆင္ေသေနာက္လုိက္သြားတဲ႕က်ီးကန္းေတြတဲ႔၊ၾကည္႕မိေတာ႔ ..ကိုယ္႔လိုငနဲေတြခ်ည္းျဖစ္ျဖစ္ေန။ ပင္လယ္ေသထဲ ေသေနတဲ႔ေရ၊ ေသေနတဲ႔ေရထဲက ေသေနတဲ႔ငါး၊ ေသေနတဲ႔ငါးထဲက ေသေနတဲ႔အိမ္မက္၊ အဲဒီအေသအထပ္ထပ္ေနာက္ဆံုးမွာမွ ငါ႔ကိုယ္ငါ ျပန္ေတြ႕တယ္။ ဆြဲဆုတ္ပစ္လုိက္တဲ႔ရည္းစားစာ၁၆ အုပ္ (လက္ေရးခပ္ေသးေသးမ်ားျဖင္႔လွပစြာ)။ ဒဏ္ရာမ်ားကို ေရၾကည္ရသည္အထိ တူးထုတ္ျခင္း၊ ဆိုၾကပါေတာ႔ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ကို ေဖ်ာ္ရင္း .......ဆိုၾကပါေတာ႔ မုန္႕ထုပ္ေလးတစ္ထုပ္ကိုကိုင္ရင္း၊ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ကို ညည္းရင္း၊ လေရာင္ေတြ စုိစြတ္တဲ႕လမ္း ... တခမ္းတနား အထီးက်န္ျခင္းဟာ အမာရြတ္တစ္ခုဆုိပါေတာ႔ ဒဏ္ရာကိုခ်စ္ေနသူထက္ ပိုရူးသူမရိွေတာ႔ပါ။

အေႏွးေလ်ာက္ရန္၊ တစ္ခ်က္ေငးၾကည္႕၊ေဆြးေဆြးေလးထားလုိက္၊အၾကည္႕ေဆြးေဆြး၊အရိုးေဆြးေဆြး၊ ေျမးမ်ားရတဲ႔အထိ မေမ႔ေသးပါဟု အဘိုးအုိတစ္ဦးမွ ငယ္နာမည္ကိုမေမ႔ေၾကာင္းေျပာၾကား၊ ေတာ္ရံုပဲေကာင္းတယ္ ဆိုသည္႕မ်က္ေစာင္းလွလွေလးမွာ ဇနီးေလာင္း၏ ဗီတိုအာဏာျဖစ္ေန၊ သံုးခါျပန္ေလွ်ာက္၊ အသက္ေလးဆယ္သီခ်င္း တိုးတိုးညည္းေနသူမ်ား၊ တျဖည္းျဖည္းေနလံုးသည္ ပင္လယ္ထဲျပဳတ္က်၊ ေနလံုးသည္ေတာင္စြယ္တြင္ကြယ္၊ေနလံုးသည္ မျမင္ရသည္႕တစ္ဖက္ျခမ္းသုိ႕ လွစ္ခနဲေျပးထြက္၊ ေနကြယ္သြားေသာ္ အပူဓာတ္သည္ စိမ္႔၀င္ေျမျပင္မွၾကြတက္လာသလိုေႏြးေထြးလာ၊ထုိစိတ္သည္ေႏြးေထြးလာ၊ အမည္နာမမတပ္ထားေသာ္လည္း ျဖစ္တည္လာ၊ ၾကက္သီးေမြးညင္းမ်ားသည္ တေစၦတစ္ေကာင္ကိုၾကိဳဆို၊ တေယာသံသည္တေရြ႕ေရြ႕ထြက္ခြာ၊ သိေနေသာစိတ္၊သိေသာစိတ္သည္ လြမ္းေနေသာစိတ္၊လြမ္းေသာစိတ္ကို ေအာင္ျမင္မလုိလို၊ရွံဳးနိမ္႔မလိုလိုျဖစ္ေန .......................။

ေနၾကာေစ႔ခြံမ်ား၊ဖရိုဖရဲထုိင္ခံုမ်ား၊ သံုးေရာင္ျခယ္အလံေတာ္အတြက္ ရပ္ခဲ႔တဲ႔မတ္တပ္၊ ေလေအးစက္သိပ္မေကာင္းဘူး။ တယ္လီဖံုးသံမ်ားၾကားရ၊ လူၾကီးမင္း ဓာတ္ရွင္သည္ ဆက္သြယ္မႈ တပ္ဆင္ထားျခင္းမရိွေသးပါသျဖင္႔ လြမ္းဆြတ္၍မရႏိုင္ေသးပါရွင္။ ။

စကားမစပ္

ရံု၀င္ခေပးေခ်ခဲ႔တဲ႔ လက္မွတ္တစ္ပိုင္း

ေက်းဇူးျပဳျပီး ျပန္ရႏိုင္မလားခင္ဗ်ာ။ ။

Zephyr

Notes:, by the way, it is not a poem :). It is the flow of mind in fluid.

Juz a form of Art...........!!!